«๑۩۞۩๑» بانـوي بــاران«๑۩۞۩๑»

تورا دوست میدارم - I Love You

ladyofrain — Wed, 25 Nov 2009 05:45:18 GMT

تورادوست می دارم

ترجمه ی شعر تو را دوست می دارم از پل الوار به دو زبان انگلیسی و فارسی و متن اصلی آن به زبان فرانسوی :

متن اصلی :

Je t’aime pour toutes les femmes que je n’ai pas connues
Je t’aime pour tous les temps oů je n’ai pas vécu
Pour l’odeur du grand large et l’odeur du pain chaud
Pour la neige qui fond pour les premičres fleurs
Pour les animaux purs que l’homme n’effraie pas
Je t’aime pour aimer
Je t’aime pour toutes les femmes que je n’aime pas
Qui me reflčte sinon toi-męme je me vois si peu
Sans toi je ne vois rien qu’une étendue déserte
Entre autrefois et aujourd’hui
Il y a eu toutes ces morts que j’ai franchies sur de la paille
Je n’ai pas pu percer le mur de mon miroir
Il m’a fallu apprendre mot par mot la vie
Comme on oublie
Je t’aime pour ta sagesse qui n’est pas la mienne
Pour la santé
Je t’aime contre tout ce qui n’est qu’illusion
Pour ce coeur immortel que je ne détiens pas
Tu crois ętre le doute et tu n’es que raison
Tu es le grand soleil qui me monte ŕ la tęte
Quand je suis sűr de moi.

ترجمه شعر به انگلیسی :

I love you for all the women I haven't known
I love you for all the times in wich I haven't lived
For the scent of the wide open spaces and the smell of hot bread
For the melting snow and for the first flowers
For the innocent animals wich haven't been frightened by man
I love you to love
I love you for all the women I don't love

Who reflects me if not you yourself-I see myself so little
Without you I see nothing but an empty space
Between those other times and today
There have been all those deaths that I have crossed on straw
I have not been able to break through the wall of my mirror
I've had to learn life word by word
How one forgets

I love you for all the wisdom, which is not mine
         For health
               I love you against everything wich is only illusion
                   For that immortal heart over wich I have no power
                     You think that you are doubt but you're just reason
           You are the powerful sun that rushes to my head
                                   When I am sure of myself

ترجمه شعر به فارسی :

تو را به جای همه زنانی که نشناخته‌ام دوست می‌دارم
تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته‌ام دوست می‌دارم
برای خاطر عطر گسترده بیکران و برای خاطر عطر نان گرم
برای خاطر برفی که آب می شود،برای خاطر نخستین گل
برای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی‌رماندشان
تو را برای خاطر دوست داشتن دوست می‌دارم
تو را به جای همه زنانی که دوست نمی دارم دوست می دارم.

جز تو ، که مرا منعکس تواند کرد؟من خود،خویشتن را بس اندک می‌بینم.

بی تو جز گستره بی کرانه نمی بینم
میان گذشته و امروز.
از جدار آینهَ خویش گذشتن نتوانستم
می‌بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
راست از آنگونه که لغت به لغت از یادش می‌برند

تورا دوست می دارم برای خاطر فرزانگیت که از آن من نیست
تو را برای خاطر سلامت
به رغم همه آن چیزها که به جز وهمی نیست دوست می‌دارم
برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی‌دارم
تو می پنداری که شکی ،حال آنکه به جز دلیلی نیستی
تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می‌رود
بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.

این شعر زیبا رو تقدیم میکنم به همه همراهان این کلبه بارونی و امیدوارم که شروعی دوباره باشه برای فعالیتم تو این وبکده

بای

یک نفر هست....

ladyofrain — Sat, 16 Feb 2008 18:54:51 GMT

یک نفر هست....

مهربانم، ای خوب!

یاد قلبت باشد،یک نفر هست که این جا

بین آدم هایی، که همه سرد و غریبند با تو

تک وتنها، به تو می اندیشد

وکمی،

دلش از دوری تو دلگیر است...

مهربانم، ای خوب!

یاد قلبت باشد، یک نفر هست که چشمش،

به رهت دوخته بر در مانده

و شب و روز دعایش این است،

زیر این سقف بلند، هر کجایی هستی، به سلامت باشی

و دلت همواره، محو شادی و تبسم باشد...

مهربانم، ای خوب! یاد قلبت باشد،

یک نفر هست که دنیایش را،

همه هستی و رویایش را، به شکوفایی احساس تو،

پیوند زده

و دلش می خواهد، لحظه ها را با تو، به خدا بسپارد...

مهربانم، ای خوب!

یک نفر هست که با تو

تک و تنها، با تو

پر اندیشه و شعر است و شعور!

پر احساس و خیال است و سرور!

مهربانم! این بار، یاد قلبت باشد،

یک نفر هست که با تو، به خداوند جهان نزدیک است

و به یادت، هر صبح، گونه سبز اقاقی ها را

از ته قلب و دلش می بوسد

و دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرامش، راهی خورشید شوی

و پر از عاطفه و عشق و امید

به شب معجزه و آبی فردا برسی...

عروسک کوکی

ladyofrain — Tue, 26 Jun 2007 19:55:57 GMT

عروسک کوکی

بیش از اینها ، آه ، آری
بیش از اینها میتوان خاموش ماند

میتوان ساعات طولانی
با نگاهی چون نگاه مردگان ، ثابت
خیره شد در دود یک سیگار
خیره شد در شکل یک فنجان
در گلی بیرنگ ، بر قالی
در خطی موهوم ، بر دیوار
میتوان با پنجه های خشک
پرده را یکسو کشید و دید
در میان کوچه باران تند میبارد
کودکی با بادبادکهای رنگینش
ایستاده زیر یک طاقی
گاری فرسوده ای میدان خالی را
با شتابی پرهیاهو ترک میگوید

میتوان بر جای باقی ماند
در کنار پرده ، اما کور ، اما کر

میتوان فریاد زد
با صدائی سخت کاذب ، سخت بیگانه
" دوست میدارم "
میتوان در بازوان چیرهء یک مرد
ماده ای زیبا و سالم بود

با تنی چون سفرهء چرمین
با دو پستان درشت سخت
میتوان در بستر یک مست ، یک دیوانه ، یک ولگرد
عصمت یک عشق را آلود
میتوان با زیرکی تحقیر کرد
هر معمای شگفتی را
میتوان تنها به حل جدولی پرداخت
میتوان تنها به کشف پاسخی بیهوده دل خوش ساخت
پاسخی بیهوده ، آری پنج یا شش حرف

میتوان یک عمر زانو زد
با سری افکنده ، در پای ضریحی سرد
میتوان در گور مجهولی خدا را دید
میتوان با سکه ای ناچیز ایمان یافت
میتوان در حجره های مسجدی پوسید
چون زیارتنامه خوانی پیر
میتوان چون صفر در تفریق و جمع و ضرب
حاصلی پیوسته یکسان داشت
میتوان چشم ترا در پیلهء قهرش
دکمهء بیرنگ کفش کهنه ای پنداشت
میتوان چون آب در گودال خود خشکید

میتوان زیبائی یک لحظه را با شرم
مثل یک عکس سیاه مضحک فوری
در ته صندوق مخفی کرد
میتوان در قاب خالی ماندهء یک روز
نقش یک محکوم ، یا مغلوب ، یا مصلوب را آویخت
میتوان باصورتک ها رخنهء دیوار را پوشاند
میتوان با نقشهای پوچ تر آمیخت

میتوان همچون عروسک های کوکی بود
با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید
میتوان در جعبه ای ماهوت
با تنی انباشته از کاه
سالها در لابلای تور و پولک خفت
میتوان با هر فشار هرزهء دستی
بی سبب فریاد کرد و گفت
" آه ، من بسیار خوشبختم

صدای فروغ ==>دانلود

«๑۩۞۩๑» بـــی وفـــایی «๑۩۞۩๑»

ladyofrain — Thu, 07 Jun 2007 21:32:01 GMT

«๑۩ بی وفایی ۩๑»

وقتی برای اولین بار یه نازنین ترکت کنه فکر می کنی شاید برگرده

وقتی به انتظار می شینی و نمی یاد می فهمی یه بی وفاست و هر روز میگذره و تو می خوای

فراموشش کنی اما از یادت نمیره

وقتی دوباره می بینیش با خودت میگی می بخشمش اما اون دوباره می ره فکر می کنی که

دوباره برمی گرده؟

آره برمی گرده اما دیگه تنها نیست برمی گرده تا یارش رو بهت نشون بده چون هیچ وقت

نفهمید چقدر دوسش داریو تو تازه می فهمیکه حتی لحظه ای فکر نکرد که شاید تو رو از دست

بده چونکه هیجوقت نخواستتا تورو کنار خودش داشته باشهاما تو همیشه تنهایی هاش رو پر

می کردی همیشه به یادش بودی و برای خوشبختیش آرزو می کردی اما دیگه می دونی توی

زندگی اون جایی نداری و دوباره ترکت می کنه اما اینبار برای همیشه!!!!!!!!!!!!

صبر کن...........

صبر كن عشق زمين گير شود بعد برو

يا دل از ديدن تو سير شود بعد برو

تو اگر كوچ كني بغض خدا ميشكند

صبر كن گريه به زنجير شود بعد برو

۞۞ نـــامـــه ۞۞

اولين نامه من...
اولين نامه تو.....
اولين برگ سفر نامه عشق من و توست.
و در اين پندارم....كه اگر عشق سر آغاز وجودست.. كه هست...

آخرين نامه من....
آخرين نامه تو....
آخرين برگ وجود من و توست..

به امید دیدار ...دوستـتـــون دارم...

شعری برای تو

ladyofrain — Fri, 23 Feb 2007 19:24:39 GMT

ممنونم از همه دوستای عزیزم که تو این مدت خیلی منو شرمنده کردن...

همتونو دوست دارم...خیلی...

خیلی وقت بود که هوس کرده بودم برم سراغ فروغ...شعراش یه حس عجیبی داره...این شعرم واقعا زیباست تقدیم می کنمش به همه عزیزام ...بخصوص.........

شعری برای تو

این شعر را برای تو میگویم
در یک غروب تشنه تابستان
در نیمه های این ره شوم آغاز
در کهنه گور این غم بی پایان
این آخرین ترانه لالاییست
در پای گاهواره خواب تو
باشد که بانگ وحشی این فریاد
پیچد در آسمان شباب تو
بگذار سایه من سرگردان
از سایه تو دور و جدا باشد
روزی به هم رسیم که گر باشد
کس بین ما نه غیر خدا باشد
من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
میسایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را
آن داغ ننگ خورده که می خندید
بر طعنه های بیهده ‚ من بودم
گفتم که بانگ هستی خود باشم
اما دریغ و درد که زن بودم
چشمان بیگناه تو چون لغزد
بر این کتاب در هم بی آغاز
عصیان ریشه دار زمانها را
بینی شکفته در دل هر آواز
اینجا ستاره ها همه خاموشند
اینجا فرشته ها همه گریانند
اینجا شکوفه های گل مریم
بیقدرتر ز خار بیابانند
اینجا نشسته بر سر هر راهی
دیو دروغ و ننگ و ریا کاری
در آسمان تیره نمی بینم
نوری ز صبح روشن بیداری
بگذار تا دوباره شد لبریز
چشمان من ز دانه شبنمها
رفتم ز خود که پرده بر اندازم
از چهر پک حضرت مریم ها
بگسسته ام ز ساحل خوشنامی
در سینه ام ستاره توفانست
پروازگاه شعله خشم من
دردا ‚ فضای تیره زندانست
من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
می سایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را
با این گروه زاهد ظاهر ساز
دانم که این جدال نه آسانست
شهر من و تو ‚ طفلک شیرینم
دیریست کاشیانه شیطانست
روزی رسد که چشم تو با حسرت
لغزد بر این ترانه درد آلود
جویی مرا درون سخنهایم
گویی به خود که مادر من او بود

فروغ فرخزاد

قربون همتون....بازم منتظر نظرات قشنگتون هستم...........

اینجا...........كلبه عاشقي من!!!!!!!!

ladyofrain — Tue, 23 Jan 2007 22:17:36 GMT

اينجا كلبه عاشقي من است

اين كلبه وسعتي دارد به اندازه دلم و فضايي به حجم حضورم

آنقدر بزرگ است كه صدايم از آن سو، اين سو به گوش نمي رسد كه مي گويم: سلام

و آنقدر كوچك كه گاهي مجبور مي شوم چشمهايم را براي ديدن كرانهايش خسته كنم

مي داني؟

اين كلبه برايم خيلي دوست داشتني است چون به اندازه همين جمله ساده و معصومانه است

مي داني؟

من همه گمشده هايم زندگي ام را در گوشه و كنار اين كلبه جستجو مي كنم

همه لحظات از دست رفته را مي خواهم جايي همين اطراف پيدا كنم

شايد نشود اما من مي گويم مي شود

مي داني؟

اين كلبه با وجود آنكه ديگر عصر سنگ و آهن سالهاست آغاز شده، روزگار سيماني و درخشندگي شيشه اي مدتها فرا روي انسان قرار گرفته، جاني دارد از جنس روح من، محبتم به تو و علاقه به بودن در كنارت. آنگونه بگويم كه اگر بداند روزي ماواي نخواهد بود، چه بسا در ساعتي و يا كمتر ديوارهايش فرو بريزد.وآتش عشقخاموش شود

مي داني؟

در دلم نامت را نجوا مي كنم و ديوار ها و پنجره نامت را در ميان چشمانم مي خوانند و با من در انتظارت مي مانند. مي داني؟ مي دانند كه من چقدر دوستت دارم. مي داني؟ مي دانند كه مي خواهم روزي دستت را بگيرم و تو را در كلبه عاشقي به تماشا بنشينم. آري تو را به تماشا مي نشينم روزي، تو را! اي همه چشمان من براي تماشا دوستت دارم

باز هم بنويسم؟

در دفتري بنويسم كه زمان در آن به عقب باز مي گردد,: ياد داري دفتري كه زمان در آن به عقب باز گردد؟؟ميگويي نه!!!! اما من خواهم نوشت

گوشه اي از كلبه، دستانم را به دور زانوان حلقه كرده ام و مي گويم دوستت دارم

و هرگز فراموشت نخواهم كرد هرگز تا ابد

به خدا قسم كه درب اين كلبه را به روي هيچ كس باز نخواهم كرد!!!!!!!!

کسی معنی این جمله را به من نیاموخت....

بارها آرزو کرده ام...زودترازتو....قبل از تولدم را.... تا ابد...........

ممنونم از تموم دوستای گلم که تو این مدت غیبتم به یادم بودن.........

بیاید همین جا قول بدیم که تو تنهاییمون به یاد هم باشیم و .......

دوستای گلم سلام.....خیلی دوستون دارم..

ladyofrain — Sun, 19 Nov 2006 18:47:35 GMT

سلام .اما با شرمندگی زیاد....

نمی دونم هنوز چند تا از اون دوستای گلم برام باقی موندن ...بعد این مدت.

چون اصلا وقت نشد که بیام و بهشون سر بزنم .به خدا اوضاع وب اینجا خرابه.بهترین کار به نظر من ارتباط از طریق آی دی یا هو هستش .

هم سریع و هم راحته.حالا اگه خواستید آی دی زیرو اد کنید و بعد از اد کردنش خودتونو معرفی کنید.

اینجوری لااقل می تونیم از آپ شدن وبلاگامون هودیگرو باخبر کنیم.

نظر شما چیه !؟

باز هم شرمنده همه شمام......

آی دی : ladyofrain.antifilter

کاش می دانستی!؟

کاش میدانستی

این رو زها

چقدر دلگیرم

نمیدانم

چه شده است

چه ها بر سر رفته است

فقط

دلم میخواهد بنویسم

دلم میخواهد شکوه کنم

اشکهایم همچنان

بر روی گونه ماسیده است

نمیدانم

چه بر سر این چشمها آمده است

که هی مثل باران بهار

رگبار سر میگیرد

در این بیداد

در هجومی

از این همه وحشیگری زمان

به تاراج رفته ام

از این همه

نقش های خیالی

بو م های خالی

همهمه سکوت

دلتنگم

ساز کوک ندارد

غم از سینه میترواد

و درد بر پیکرم میتازد

روزها ورق میخورد

ساعتها ثانیه ها را در دلواپسی خویش

میکشد

و من فقط

سکوت ثانیه های شب را به شماره میگذرانم

تیک تاک تیک تاک

اما هیچگاه حرف تازه ای ندارد

جز آخرین آرزو ها

که بر لبان خسته جاریست

اینجا نور ندارد

آسمانش ستاره ندارد

فقط

دود و دود و دود

و سیاهی است

شک دارم

اینجا جای من نیست

نفسم گرفته

چرا این پنجره هیچوقت نسیم ندارد ؟

باید بروم

نمیدانم به کجا

شاید سفری بی بازگشت

تا بی پایانی یک آغاز

افسوس!!

بعد از یک ماه

ladyofrain — Thu, 26 Oct 2006 09:49:23 GMT

عادت نكرده ایم...

چشمهای مان را بسته بودند
و لبهای مان را دوختند
تا به تاریكی و سكوت معتادمان كنند
ایستاده ایم به تاریكی
چشمهای مان بسته است
و لبهای مان دوخته
با نعره های شكسته
در حفره حفره های گلوهامان
فریاد می كنیم
عادت نكرده ایم
عادت نمی كنیم.

بي پاسخ ماند...!

دستها بالا بود

هر کسي سهم خودش را طلبيد
سهم هر کس که رسيد
داغ تر از دل ما بود
ولي نوبت من که رسيد
سهم من يخ زده بود!

سهم من چيست مگر؟
يک پاسخ
پاسخ يک حسرت!
سهم من کوچک بود
قد انگشتانم
عمق آن وسعت داشت
وسعتي تا ته دلتنگيها
شايد از وسعت آن بود
که بي پاسخ ماند...

سلام به همه دوستایی که اومدن و تو این مدت شرمندم کردن چه یه یادگاری برام نوشتن و چه ننوشتن.

معذرت می خام که نتونستم برای بازدیدشون برم.

واقعا وضعیت وب اینجا اعصاب ادمو داغون می کنه وگرنه حتما انجام وضیفه می کردم.

بازم ممنونم و امیدوارم از این به بعد بیشتر بتونم بیام و از خجالتتون در بیام .

قربون صفای تک تک تون...... یا حق

من به بودنش نیازمند شدم ....

ladyofrain — Mon, 02 Oct 2006 13:07:06 GMT

من به بودنش نیازمند شدم ....

هنگامی دست دراز کردم که دستی نبود

هنگامی لب به زمزمه گشودم

که مخاطبی نداشتم

و هنگامی تشنه ی آتش شدم که در برابرم دریا بود و دریا و دریا

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتی او تمام کرد

من شروع کردم

وقتی او تمام شد

من آغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن است.

برای دانلود فایل فلش این متن اینجا کلیک کنید.

از معلم شهید دکتر.......؟

حالا چـرا؟!

ladyofrain — Mon, 18 Sep 2006 12:13:54 GMT

سلام به همه دوستای بارونیم.

اینجا (تو رشت)که هوا بد جور بارونیه.جای همتون خالی.آدم با صداش آروم می شه.(البته نه همیشه)

یه مدت آپ نداشتم.چون هم اعصابم داغونه و هم .....

ولش کن. ولی دیدم امروز که سالگرد شهریار هستش واقعا خیلی بی معرفتیه که ازش چیزی ننویسم.

پس این شما و اینم شهریار....

منتظر نظراتتونم.........منوزیاد منتظر نذارید!!!

شهریار (محمدحسین بهجت تبریزی)

فرزند آقا سید اسماعیل موسوی، معروف به حاج میرآقا خشكنابی، در سال ۱۳۲۵ هجری قمری (شهریور ماه ۱۲۸۶ هجری شمسی)، در بازارچه میرزا نصراله تبریز واقع در چای كنار، چشم به جهان گشود.و پس از یك دوره بیماری، در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷، دار فانی را وداع گفت و در مقبرةالشعرای تبریز به خاك سپرده شد.

جوانی

جوانی شمع ره كردم كه جویم زندگانی را،

نجستم زندگانی را و گم كردم جوانی را.

كنون با بار پیری آرزومندم كه برگردم،

به دنبال جوانی كوره راه زندگانی را.

به یاد یار دیرین كاروان گم ‌كرده را مانم،

كه شب در خواب بیند همرهان كاروانی را.

بهاری بود و ما را هم شبابی و شكر خوابی،

چه غفلت داشتیم‌ای گل شبیخون جوانی را.

چه بیداری تلخی بود از خواب خوش مستی،

كه در كامم به زهرآلود شهد شادمانی را.

سخن با من نمیگویی الا‌ای همزبان دل،

دایا با كه گویم شِكــِوه‌ی بی همزبانی را؟

نسیم زلف جانان كو؟؛ كه چون برگ خزان دیده،

به پای سرو خود دارم هوای جانفشانی را.

به چشم آسمانی گردشی داری بلای جان،

خدایا بر مگردان این بلای آسمانی را.

نمیری "شهریار" از شعر شیرین روان گفتن،

كه از آب بقا جوئید عمر جاودانی را.

روحش شاد...