حظه ها عریانند به تن لحظۀ خود جامعه اندوه نپوشان هرگز

تو به آینه نه آینه به تو خیره شود تو اگر خند کنی او به تو خواهد خندید

واگر بُغز کنی آه از آینۀ دنیا که چه ها خواهد کرد

گنجیه دیروزت پُرشود از حسرتُ اندوه چه حیف

قصه هم خواهد رفت((( آن چه ماند فقط خاطره است)))